“Als het me niets meer raakt, moet ik stoppen.”
De meeste mensen denken er eigenlijk nooit over na. Tot het moment dat ze ineens achter een rouwauto aanrijden. Dan pas wordt zichtbaar hoeveel rust, aandacht en zorg er in zo’n laatste rit zit.
Lilian is chauffeur van een rouwauto. Ze rijdt mensen naar hun laatste afscheid. Soms vanuit huis, soms vanuit een uitvaartcentrum, soms naar een crematorium of natuurbegraafplaats. Door heel Brabant. En af en toe zelfs verder.
“Veel mensen weten eigenlijk niet precies wat ik doe,” vertelt ze lachend. “En dat snap ik ook wel. Op het moment dat iemand overlijdt, ben je daar helemaal niet mee bezig.” Toch is juist dat laatste stukje voor veel families ontzettend belangrijk.
Lilian wilde altijd al in de uitvaartwereld werken. Een gevoel van: hier wil ik werken. Maar makkelijk kwam ze daar niet tussen. Ze werkte een tijd bij en uitvaartonderneming. Daar ontdekte ze hoe bijzonder ze het vond om juist in die kwetsbare periode iets voor mensen te kunnen betekenen en hoe goed het werk bij haar paste.
Niet standaard
Toen iemand tegen haar zei:
“Een mooie, bijzondere rouwauto missen we nog echt…”
…begon het te kriebelen. En dus kwam die auto er.
Geen traditionele zwarte Mercedes, maar een opvallende grijze rouwauto, een PT Cruiser. De enige van dit type in Nederland.
“Ik wilde bewust iets anders,” zegt ze. “Niet zo standaard.” Sommige mensen vinden hem prachtig. Anderen juist helemaal niet. “Maar dat is prima,” zegt ze nuchter. “Ik ben er blij mee.”
Lilian werkt vanuit haar eigen bedrijf: Lilian Swaanen Uitvaartvervoer en Assistentie
Een laatste rit die klopt
Voor Lilian draait het werk niet om de auto zelf. Het draait om wat die rit betekent.
“Dat laatste stukje moet kloppen.” Dus als een dochter zegt dat haar vader nog één keer langs zijn huis zou willen rijden, dan doet ze dat.
Ze vertelt over familieleden die spontaan mee willen rijden in de rouwauto. Over gesprekken die onderweg ontstaan. Over verhalen die ineens gedeeld worden terwijl ze samen stil onderweg zijn. “Ik heb eigenlijk nog nooit gehad dat het echt stil bleef.” Soms gaat het over herinneringen. Soms over verdriet. Soms gewoon over het leven. En soms hoeft er niets gezegd te worden.
Niet alleen rijden
Wie denkt dat haar werk alleen uit autorijden bestaat, heeft het mis. Voor iedere rit poetst ze haar auto tot alles perfect is. Tijdens diensten helpt ze mee, wijst mensen naar hun plek, houdt overzicht en let op of iemand het moeilijk krijgt.
“Je probeert gewoon mee te zorgen dat alles rustig verloopt.”
Ze past haar kleding soms zelfs aan op de wensen van de familie. “Als iemand gek was op rood, dan draag ik rood.”
Want volgens Lilian hoeft een afscheid allang niet meer strak en traditioneel te zijn. “Het mag tegenwoordig veel persoonlijker. Dat vind ik mooi.”
Sommige uitvaarten blijven hangen.
Vooral jonge mensen raken haar diep.
“En mannen die huilen…” zegt ze zacht. “Dat raakt me ook altijd.”
Tijdens een erehaag.
Een applaus.
Een liedje dat ze herkent van haar eigen vader.
Op zulke momenten zoekt ze afleiding.
“Ik ga hoofden tellen,” vertelt ze lachend. “Anders hou ik het soms niet droog.”
Want professioneel blijven hoort erbij.
“Maar als het me niets meer raakt, moet ik stoppen met dit werk.”
Het leven kan zomaar anders zijn
Door haar werk kijkt Lilian anders naar het leven.
“Het klinkt cliché,” zegt ze zelf, “maar je beseft echt hoe snel het voorbij kan zijn.”
Waar ze vroeger dacht:
“We gaan later wel een keer uit eten…”
…denkt ze nu:
“Ach, waarom niet gewoon doen?”
Juist omdat ze zo vaak ziet hoe onverwacht het leven kan omslaan.
Droom
Haar grootste droom?
Een klein, warm rouwhuisje.
Voor mensen die hun dierbare niet thuis willen opbaren, maar ook niet in een traditioneel uitvaartcentrum.
“Een plek waar mensen gewoon rustig afscheid kunnen nemen.”
Of die droom ooit werkelijkheid wordt weet ze niet.
Maar dat ze haar werk met haar hele hart doet, is overduidelijk.
“Het mooiste wat er is,” zegt ze zonder twijfel.
En misschien is dat precies wat mensen voelen wanneer ze achter haar auto aanrijden.
