Achter het werk – Marsja van Loods 22
“Hier hoeft niemand iets te bewijzen.”
Van buiten lijkt Loods 22 misschien gewoon een creatieve werkplek. Een loods waar gekleid wordt, hout wordt geschuurd en waar de koffie altijd klaarstaat. Maar achter die grote deur gebeurt veel meer dan alleen “een leuke dag hebben”. Hier draait het om gezien worden. Om rust. Om vertrouwen. En vooral: om mensen gewoon mens te laten zijn.
Marsja begeleidt mensen met een (licht) verstandelijke beperking. Al noemt ze het zelf liever geen dagbesteding.
“Eén deelnemer zegt altijd: ik ga naar mijn werk. En eigenlijk klopt dat ook veel beter.”
In de loods wordt gewerkt met hout, keramiek, mozaïek en schilderen. Er worden verzorgingstasjes gemaakt voor de kledingbank, geholpen in de tuin bij de Groene Long en soms worden er cadeautjes gemaakt voor Vaderdag of Moederdag. Maar het belangrijkste zit niet in wat er gemaakt wordt.
“Het gaat er vooral om dat mensen hier mogen zijn wie ze zijn.”
De dag begint rustig. Eerst koffie. Even landen. Even kijken hoe iemand binnenkomt.
“Ik werk niet met een vast programma. Ik moet mee kunnen bewegen met hoe iemand zich voelt. De ene keer heeft iemand zin om te schilderen, de andere keer ligt dat drie weken stil. Dat moet kunnen.” En precies daar zit volgens Marsja het stuk dat veel mensen niet zien.
“Mensen denken vaak dat we hier vooral gezellig knutselen. En ja, dat doen we ook. Maar ondertussen ben je continu aan het kijken, aanvoelen, begeleiden. Je moet gedrag leren lezen. Soms zie ik al aan iemand hoe de dag gaat lopen, nog voordat die iets gezegd heeft.”
Dat vraagt ervaring. Maar vooral aandacht.
Marsja werkte jarenlang in de zorg. Op woongroepen, in de psychiatrie, in de dagbesteding. Uiteindelijk begon ze als zzp’er en kwam ze vier jaar geleden samen met haar partner in een huis met een grote loods terecht.
“Die loods was eerst gewoon… een loods. Tot ik dacht: waarom begin ik hier niet zelf iets?”
Dat bleek spannender dan gedacht. Het eerste driekwart jaar had ze precies één deelnemer.
“Dan ga je wel twijfelen. Je wilt zó graag, maar je moet ook gewoon je rekeningen betalen. Ik heb echt gedacht: stop ik ermee of ga ik door?”
Ze gaf zichzelf een deadline. Binnen een jaar moesten er minimaal vier deelnemers zijn. “Vlak voor die datum kwamen er ineens twee bij. Toen begon het te lopen.”
Inmiddels komen er zes deelnemers verspreid over de week. Allemaal verschillend. In leeftijd, karakter en behoefte. De jongste is 24, de oudste 70.
“En dat is juist mooi. Je ziet soms echt die generatieverschillen. Maar ook hoe ze elkaar helpen. Dat iemand van zeventig ineens uitlegt hoe iets werkt aan iemand van vierentwintig. Of andersom met een telefoon.” Sommige deelnemers spreken ook buiten Loods 22 af.
“Dan hoor ik ineens dat ze samen spelletjes gaan doen of ergens koffiedrinken. Dan denk ik: hoe mooi is dat?”
Marsja probeert deelnemers ook zoveel mogelijk onderdeel te laten zijn van de maatschappij. Niet apart van de wereld, maar er middenin. Zo helpt de groep bij de Groene Long, werken ze samen met de kledingbank en worden er regelmatig kleine marktjes georganiseerd.
“Wat me raakt, is dat zoveel mensen meteen openstaan om mee te denken. Dat iemand zegt: kom maar helpen. Of: probeer het gewoon een keer.”
Dat gebeurde ook toen een deelnemer graag met keramiek wilde werken.
“Ik wist daar zelf eigenlijk helemaal niks van. Dus ik ben gaan rondvragen. Uiteindelijk kwam iemand hier gewoon op locatie de cursus geven. Later kregen we zelfs via iemand anders een keramiekoven aangeboden.”
Ze glimlacht.
“Dan denk ik wel eens: blijkbaar ontstaat er iets moois als je gewoon begint.” Toch raakt haar werk haar soms ook op een andere manier. Vooral door het onbegrip van buitenaf.
“Niet iedereen hier ziet er perfect verzorgd uit. Dan merk je soms dat mensen meteen een oordeel hebben. Terwijl het zulke mooie mensen zijn. Ik zou willen dat meer mensen verder kijken dan alleen de buitenkant.”
In Loods 22 gebeurt dat wel.
Daar mag iemand chagrijnig zijn. Moe zijn. Een slechte dag hebben.
“Dan zeggen we gewoon: pak een kop thee, doe rustig aan. Morgen weer een dag.”
Misschien is dat ook waarom de sfeer hier zo ontspannen voelt. Er is geen druk om te presteren. Geen fabriekstempo. Geen afvinklijstjes.
“Als hier een leuk liedje opstaat, gaat de muziek harder en zingen we allemaal mee. Dat zijn de momenten waarop ik denk: ja, hier doe ik het voor.”
Marsja wil nog wel groeien. Maar bewust klein blijven.
“Ik wil geen grote organisatie worden waarbij ik alleen nog maar achter een computer zit. Ik wil juist tussen de mensen blijven staan.”
En dat voel je in alles aan Loods 22.
Geen haast.
Geen perfect plaatje.
Geen mensen die ergens in moeten passen.
Wel aandacht.
Wel humor.
Wel een plek waar iemand na weken afwezigheid binnenkomt en zegt:
“Ik heb dit zó gemist.”
